پسته
به گفته برتولد لوفر، ایران شناس آمریکایی که کتابی درباره دانستنی های ایرانی در سال 1926 منتشر کرده است، پسته از ادوار باستان در ایران حایز اهمیت بوده و لفظ پسته در زبان های یونانی، لاتین، عربی، ترکی، روسی، ژاپنی و سایر زبان های اروپایی از نام پسته ایرانی گرفته شده است. نام این درخت در پارسی قدیم پیستاکا و در پارسی میانه یا پهلوی پیستاک بوده است و در پارسی امروز پسته تلفظ می شود. کلمه پسته در زبان سریانی بستی، عربی فستق، یونانی بسطاقیا، چینی و ژاپنی کلمه پیستای با تلفظ پی-سی-تا (pi-se-ta)، کردی فیستق ارمنی فسدوکس (fesdux) یا فستول (festoual)، در زبان ترکی عثمانی فیستق و روسی فیستاشا (fistasha)، پیستاسیوم (pisttacium) یا پیستاشو (pistachio) یا پیستاسیا (pistacia) بوده که همگی از کلمه ایرانی پیستاک استخراج شده است. نام رایج این گیاه، tachio-pios و نام علمی آن pistacia vera می باشد.
تماس با ما